شبی با خیال تو هم خونه شد دل
نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل
نبودی ندیدی پریشونیامو
فقط باد و بارون شنیدن صدامو
غمت سرد و وحشی به ویرونه می زد
دلم با تو خوش بود و پیمونه می زد

نه مرد قلندر نه آتش پرستم
فقط با خیالت شبا مست مستم
الهی سحر پشت کوها بمیره 
خدا این شبا رو از عاشق نگیره

نه یک شب که هر شب دلم بی قراره
می خواد مثل بارون بباره بباره
شب مرد تنها پر از یاد یاره
پر از گریه تلخ بی اختیاره
شب مرد تنها شب بی تو مردن
شب غربت و دل به مستی سپردن

شبای جوونی چه بی اعتباره
همش بی قراری همش انتظاره.

آدمی هزاران بار میمیردتا یکبار با تمام وجود عاشق شود

شبی بود که به یادت بودم

تمامی شب را نخوابیدم و تمامی چرا غهارا روشن نگه داشتم

شاید به اتاقم بیایی

و بازهم صبح شد 

خبری از تو نشد

و بازهم سپیددم و افتاب مرا شکست داد

آری

آدمی هزاران بار میمیردتا یکبار با تمام وجود عاشق شود

و من  روزی که تورا ندیده بودم

تمامی روزهایم و شب های یکسان بود

هرچه بگویی حق با توست

ماههاست که همدیگررا ندیدهایم

و در گوشه ی از کافه های این شهر نوشیدنیهایمان را نخوردیم

وای بر من که قدر آن روزها را ندانستم

هر زمان که بیایی تاج سرم خواهی بود

تو معنی زندگی ام هستی

هر چیزی مرا به یاد تو می اندازد

حتی اگر گلی خشکیده باشد

تو بارانی هستی که با عشق میبارد

و تو مصرعی هستی که شاعری دیوانه

فارغ از  غزل یا مثنوی یا رباعی یا ...

بارها و بارها تکرارش میکند...(م.ص)

بازهم امروز به غیر از دوست داشتن تو کار دیگری انجام ندادم

نه روزنامه خواندم

نه اخبار گوش کردم

درد و غم را امروز ممنوع کردم

باور نمی کنی

ولی حساب و کتاب هایم از عشقم به تو

کل وقتم را گرفت

 من می توانم بزرترین عاشق تاریخ باشم

من در اغوش تو صدها سال و شاید هزاران سال می توانم زندگی کنم

من لیلی و مجنون و فرهاد را نمیدانم

ولی شهر عشق را با چشمان بسته میتوانم پیدا کنم

اری حساب و کتابهایم میگویند

من میتوان بزرگترین عاشق تاریخ باشم

(م .ص )

احساس
سنگ خارا نیست
که همین طور بماند و
بماند و بماند 

احساس
مثل شاپرک
مثل عطر ، می پرد 
 
درست توی همان
روزهایی که دوستت دارم
دوستم داشته باش 

.......................

نازنین
زیر باران سرانگشتانت
بذر کوچک حروف
سطرهایی از گل های آفتابگردانند
که می رقصند با آفتاب نگاهت
نازنین
به همین خاطر
برایت مشتی واژه
از قحط سال شعر آوردم
تا زیر بارش سرانگشتانت
و شعاع چشمانت
قد بکشند و
گل های سرخی باشند بر میز کارت

شیرکو بی کس

..............

دل پیش تو و دیده به جای دگرستم

تا خصم نداند که تو را می‌نگرستم

روزی به درآیم من از این پرده ناموس

هر جا که بتی چون تو ببینم بپرستم

المنه لله که دلم صید غمی شد

کز خوردن غم‌های پراکنده برستم

آن عهد که گفتی نکنم مهر فراموش

بشکستی و من بر سر پیمان درستم

تا ذوق درونم خبری می‌دهد از دوست

از طعنه دشمن به خدا گر خبرستم

می‌خواستمت پیشکشی لایق خدمت

جان نیک حقیرست ندانم چه فرستم

چون نیک بدیدم که نداری سر سعدی

بر بخت بخندیدم و بر خود بگرستم

سعدی

شعرهایم

               این واژه های دیوانه

               صورتم را

               با حقیقتی دیگر

               خیس می کنند

               آنجا که تو

               دست در دست خیالم می روی

               و من پشت سرت

               دست های خالی ام را

               به هم می فشارم

.......................................

 یاد تو

               دل عشق آرام می گیرد

               پروانه ها سر راحت

               بر بالین گل ها می گذارند

                تا بیداری گنجشک ها

                خواب تو را می بینند

                 و اینگونه دلتنگی ام برای تو

                 واژه می شود

                 واژه هایی

                  شبیه نامه ای به کودکی

                  که خواندن نمی تواند

 .......................................

 درون من زمستان ست

               واژه هایم نشسته اند

               با صورتی رو به باد

               می لرزند

               بی تو عشق یتیم ست

               و اندوه هزاران پدر دارد

      ...........................

صفای قدم چشمانت

               که هر شب کلبه ام

               فراخوان رؤیاها ست

              و می اندیشم

              نبودی اگر

              گل ها

              چگونه نفس می کشیدند 

              پنجره ها بلا تکلیف

              و باران

              چه خاکی بر سرش می کرد ؟!

.....................................

     وقتی می نویسم  «تو» 

               دیگر

               چیز بیشتری برای گفتن

                نمی ماند !

..........................

 تنها

              پشت پنجره

              سفر می کنم به عشق 

              تو می رسی

              میان بارانُ نگاه خیره ی من

              و اسمت را

              با حروف آب می نویسی

             شفٌافُ نرم

             و من تو را در آن می بینم

             با چشمانی

             پر از انگشتان آرام یک لالایی

             که در نگاهم

             لبخندهای کوچک می کشد

             درهای اقاقی را می گشایی

             و من در سرسرای عطر تو 

             تا قصر آفتاب

             به دنبالت روانه می شوم

........................

من می نویسم «تو»

               پرنده های خیالم

               به هوا می خیزند

               از عاشقانه های دنیا می گذرند

               با بال های پر از باران

               و دهان های پر از مریم

               بر شاخسار دلم فرود می آیند

               و تو را

               نزدیک مثل یک گل به خدا

               در من لانه می کنند

               شاعری ممکن نمی شد

               اگر برایت نمی مردم

               و اشک دست هایم

               گونه های شعرم را

               خیس نمی کرد

 ..........................

از چشمانت 
رد شب را بیرون کن
امروز صبح دیگری ست
به لبهایت گلهای سرخ بزن
گردنبندی از مرواریدهای دریا
ناخن هایت را به رنگ دلم رنگ کن
امروز صبح دیگری ست
مطمئن باش
من عاشق تو خواهم ماند
تا باز شب بیاید و
کهکشان راه شیری درون وجودت حلول کند

نزار قبانی

...................

بی هیچ نام
می آیی
اما تمام نام های جهان باتوست
وقت غروب نامت
دلتنگی ست
وقتی شبانه چون روحی عریان می آیی
نام تو وسوسه است
زیر درخت سیب نامت
حواست
و چون به ناگزیر
با اولین نفس که سحر می زند
می گریزی
نام گریزناکت
رویاست

حسین منزوی

....................

نقدر دوستت دارم
که هر چه بخواهی همان را بخواهم

اگر بروی شادم
اگر بمانی شادتر
تو را شادتر می خواهم 
با من یا بی من

بی من اما
شادتر اگر باشی
کمی
فقط کمی 
ناشادم

و این همان عشق است 
عشق همین تفاوت است
همین تفاوت که به مویی بسته است
و چه بهتر که به موی تو بسته باشد

خواستن تو تنها یک مرز دارد
و آن نخواستن توست
و فقط یک مرز دیگر
و آن آزادی توست
تو را آزاد مى خواهم 

پابلو نرودا

سلام مریم

پس از مدتها  امشب با یک حالت خوب می خوام برات کلی شعر عاشقانه که میدیدم و نمیذاشتم و خودم می خوندم و اه می کشیدم رو بزارم برات

مرسی که حالمو خوب کردی  گلم :

یا خدا از کجا شروع کنم ؟؟؟!!!!!

در خواب من
تاریخ و زمان
عقل شان به ساعت ما می چرخید
در خواب من
شب ها ماهم بودی
روزها خورشیدم
در خواب من گفتی
هر کس به دیوار نگاه کند
جای نگاهش می ماند مثل اثر انگشت
هزاران چشم روی این دیوارها بود
هزاران گوش
هزاران قلب که روزی می تپیده
همه را پاک می کنم
با رنگ سفید همه را پاک می کنم
عشق من
می شود جوری نگاهم کنی که با هیچ رنگی پاک نشود ؟
می شود ؟

عباس معروفی

....................

قدر باید بگذرد
تا آدمی بوی تن کسی را 
که دوست داشته از یاد ببرد ؟
چقدر باید بگذرد
تا بتوان دیگر او را دوست نداشت ؟
======== 
عطرها
بیرحم ترین عناصر زمینند
بی آنکه بخواهی
می بَرندَت
تا قعر خاطراتی که
برای فراموشیشان
تا پای غرور جنگیدی

آنا گاوالدا

...................

عشق
احساس غیر ممکنی ست
که در پوست هیچ واژه ای
نمی گنجد
گردبادی ست
که تو را با خودت می برد
چگونه از جاذبه ات بگریزم
وقتی تو نمی توانی
چنین جذّاب نباشی ؟
در زمستان های تنهائی
تمام شومینه های دنیا هم
به اندازه تو
دنیای مرا گرم نمی کنند
بوسیدنت دل را تازه می کند
و سال ها را از تنم می روبد
بگذار هر چه می خواهد ببارد
در گرمای لبخندت
من آفتاب می گیرم
بگذار ماه سهم برکه ها باشد
موسیقی چشمانت
رؤیاهای خفته را احضار می کند 
بگذار مرگ ما را بمیراند
جان هایمان هر جا که می روند
با تو همسفرم
عشق هرگز نمی میرد 

پرویز صادقی

......................

دوستت دارم
اما نمى‌توانى مرا در بند کنى

همچنان که آبشار نتوانست
همچنان که دریاچه و ابر نتوانستند
و بند آب نتوانست

پس‏ مرا دوست بدار
آنچنان که هستم
و در به بند کشیدن روح و نگاه من
مکوش‏
مرا بپذیر آنچنان که هستم 

غاده السمان

......................

مرا پیکری است
تا چشم انتظار تو باشم
تا از دروازه های صبح
تا 
دروازه های شب در پی تو بشتابم
مرا پیکری است
بهر آنکه عمرم را با عشق تو سر کنم

پل الوار

.....................

ا
چقدر صدایت را دوست داشتم
و همین پریروزهای نه چندان دور اگر بود
می پرسیدی
داشتی ؟
و می گفتم
دارم

جانا
من ستاره های آسمان کویر را
با تو کشف کردم
من عشق را
با تو کشف کردم
و همین پریروزهای نه چندان دور اگر بود
می پرسیدی بیداری ؟
و می گفتم همیشه
می پرسیدی چه میکنی ؟
می گفتم می شمارم
تا خواب

جانا
دلتنگی هایم برای تو
فعل های حال من
ماضی نمی شوند
دارم ‌ها ، داشتم نمیشوند

جانا
من هنوز از تو بیدارم
حتی وقتی رفته ای
حتی وقتی نمیپرسی بیداری ؟
حتی وقتی دوستم نداری
تمام فعل های حال
تمام حالم
برای تو

مهدیه لطیفی

.....................

نگاهت 
چه رنج عظیمی ‌است
وقتی به یادم می‌آورد
که چه چیزهای فراوانی را
هنوز به تو نگفته‌ام 

آنتوان دوسنت اگزوپرى

......................

تو

لیوان آبت را با خیال راحت می نوشی
من

حسودی می کنم به لبه ی لیوان 
که لب های تو به آن می خورد
لیوان
به چشم های من، که به تو خیره شده
و گلدانِ روی میز، به من و لیوان!تو

لیوان آبت را با خیال راحت می خوری
و همه چیز از تو آب می خورد!

"محسن حسینخانی"

از کتاب: زمین گرفتگی

..........................

صدایت را جرعه-جرعه می نوشم

مستانه سبز می شوم و شاخ و برگ می دهم

جوانه ها دهان می گشایند

و نام تو را می خوانند

چه لبان شناوری داری

در آب های صدا

چشمانم را می بندم

و تن به صدایت می سپارم

نام کوچکم

در صدایت شکفته می شود

□

تمام آبشاران را واداشته ای

با هیاهو بریزند

تا صدایم به گوشت نرسد

تمام جنگل ها را واداشته ای

برگ هاشان را به صدا درآورند

تا صدای مرا نشنوی

تمام پرندگان را

به آواز خواندن واداشته ای

تا صدای من گم شود

مدام حرف میزنی

تا من حرفی نزنم!

□

می ترسم در حسرت تو بمیرم!

و تابوتم بر نیل روان باشد

و امواج نیلگون

مرثیه خوان ناکامی من باشند

نمی خواهم افسانه سرایان

دلشان بسوزد

و روزی مرا

در افسانه ها به تو برسانند...

"عمران صلاحی"

گزیده ای از شعر بلند "غزل های فراق یوسف"

از کتاب: پشت دریچه جهان

...................................

مثل کوه

که گذر می کند از ابر و مه انبوه

مثل آب

که گذر می کند از صخره و سنگ خزه پوش

مثل گل

که گذر می کند از پرده‌ی خاک

مثل چیزی که نمی دانم

من دلم می خواهد

بگذرم از تو

من تو را کشف کنم

سرزمین تو، مرا کشف کند!

"عمران صلاحی"

(تهران، اسفند 63)

.........................

سلام علاقه‌یِ خوبم

علاقه جانِ من

می‌دانی!

دوستت دارم.

به هزار هزار و هزاران هزار دلیل

دوستت دارم چون دوست داشتنَ‌ت حال می‌دهد

خوب است، کیف می‌دهد

چون موهایَ‌ت ناز بر شانه‌ات می‌افتد

می‌رقصد! در باد وِل می‌شود وُ می‌رقصم!

چون خنده‌هایِ تو جان است

تو می‌خندی،

من تازه می‌شوم، روز نو می‌شود وُ

جهان تازه آغاز می‌شود

دوستت دارم، چون دوست داشتنَ‌ت مرا بزرگ می‌کند

بزرگ می‌شوم بزرگ دیده می‌شوم

دردهام خوب می‌‌شود وُ دلتنگی‌هام

انتظار،

انتظارِ این‌که دوباره بیایی

دوباره بگویی سلام

دوباره دوستت دارم مُدام

سلام،

می‌آیی برویم بهار بیاوریم،

آخر امسال دیر کرده است

می‌ترسم!

با این زمستانِ بی برف وُ هوایِ دم کرده‌‌یِ محبوس

می‌ترسم راه را خطا روَد وُ

به خانه‌یِ ما نیاید

چه‌قدر تو مهربانی!

چه‌ خوب است که این‌همه دوستت دارم.

...

"افشین صالحی"

....................

تو خوبی
که من خوب می نویسم
با تو 
کلمات 
به بهترین شکل جلو می روند
و با تمام وجود
وظیفه شان را انجام می دهند

من
شعر را
از زمین خاکی دل تو 
شروع کردم

محسن حسینخانى

......................

از بندهاى شعر
قیدها را بردار
نمى بینى ؟
دارم عاشق مى شوم
عشق که زمان و مکان سرش نمى شود
من
بى قیدترین عاشقِ جهانم

کامران رسول زاده

........................

بیا با من زندگی کن
تا بنشینیم
روی صخره‌ها
کنار رودخانه‌های کم‌عمق

بیا با من زندگی کن
تا میوه‌ی بلوط بکاریم
در دهان یکدیگر
و این آیین ما شود
برای سلام گفتن به زمین
پیش از آنکه پرت‌مان کند
دوباره به میان برف‌ها
و حفره‌های درون‌مان
لبریز شود از
ناگواری‌ها
 
بیا با من زندگی کن
پیش از آنکه زمستان دست کشد از
تنها بالشتی
که آسمان تا به امروز بر آن سر گذارده
و حفره‌های درون‌مان
لبریز شود از برف
بیا با من زندگی کن
پیش از آنکه بهار
این هوا را ببلعد و
و پرندگان آواز بخوانند

جان یائو 
مترجم : آزاده کامیار

.....................

این روزها
به آرامی دوستت دارم
جوری کنار تو می آیم
مبادا که ناز خوابِ شیرینت بیاشوبد
کابوس شود
و بترسد
طوری سلام می کنم
مبادا که فکر قشنگت
خش گیرد و
او را بد بیند

این روزها
به آرامی دوستت دارم
وقتی نگاهت می کنم
که حوصله‌ ات پیش کسی نباشد
حواست پرت شود
برنجد از
کسی که برایت اوست
 
این روزها
من
به آرامی دوستت دارم

افشین صالحی

....................

همیشه چشمانت
دو چشمه‌اند در خواب‌هایم
و همین است که
صبح که شعرم بیدار می‌شود
می‌بینم بسترم سرشار از گُلِ عشقِ توست و
نم‌نم گیاه و سبزینه
عشق تو آفتاب است
آنگاه که
درونم طلوع می‌کنی و می‌بینمت
آن هنگام هم که می‌روی نمی‌بینمت
سایه‌ی تنم می‌شوی و ابر خیالم
پا به پایم راه می‌افتی و
همراهم می‌شوی

شیرکو بیکس

......................

عاشق که می شوی
لالایی خواندن هم یاد بگیر
شب های باقیمانده ی عمرت
به این سادگی ها
صبح نخواهند شد
 
مهدیه لطیفی

متن کامل سخنرانی محسن رنانی در رویداد تدایکس نقش جهان

سلام. اگر اجازه بدهید سخنرانی خود را با یک جوک شروع کنم. یک روز یه ترکه‌ داشت می‌رفت سر کار که ناگهان...، راستی چرا ترکه؟ آیا اینجا در میان حضار، ترک هم داریم؟ خوب، چون این‌جا ترک نداریم، جوک ترکی در غیاب ترک‌ها دور از جوانمردی است پس جوک ترکی نمی‌گویم. اما اجازه بدهید به افتخار وطن دوستی ترک‌ها چند قطره از این رنگ سفید درون آب این آکواریوم بریزم (آکواریومی که روی صحنه است و چند ماهی در آن وجود دارد) تا آب خوش رنگ شود. حالا که این‌جا ترک نداریم و در غیاب ترک‌ها نمی‌توانیم جوک ترکی بگوییم، پس اجازه بدهید تا یک جوک لری برایتان بگویم. راستی آیا اینجا از هموطنان لر کسی حضور دارد؟ نداریم؟ پس اگر هیچ هموطن لری در این همایش حضور ندارد برای لرها هم جوک نمی‌گویم ولی به افتخار غیرت و حمیت لرها در آب این ماهی‌ها چند قطره رنگ قرمز می‌ریزم. خوب، قطعا در اینجا و همایشی در اصفهان، از هموطنان رشتی کسی حضور ندارد، پس جوک رشتی هم نمی‌گویم (از میان جمعیت خانمی می‌گوید من رشتی‌ام). خوب پس یک هموطن رشتی اینجا داریم. راستش اگر ما در غیاب هموطنان ترک و لر، احترام آنان را لازم دانستیم و جوک قومیتی نگفتیم، قطعا در حضور هموطنان رشتی دور از انصاف است که جوک رشتی بگوییم. پس اجازه بدهید به احترام حضور این هموطن رشتی، جوک رشتی هم نگویم و به افتخار رشتی‌ها و سرسبزی زندگی‌شان، چند قطره رنگ سبز در آب این ماهی‌ها می‌ریزم تا آب‌ها رنگی‌تر شود.
 پس چه کسانی می‌مانند؟ کردها؟ شیرازی‌ها؟ مشهدی‌ها؟ اصفهانی‌ها؟ عرب‌ها؟ بلوچ‌ها؟ می‌بینید چه ملت رنگارنگی داریم؟ به افتخار همه کسانی که می‌خواستیم در موردشان جوک بگوییم و نگفتیم، چند قطره از رنگ‌های مختلف در این آکواریوم می‌ریزیم تا رنگین کمانی از رنگ‌ها را داشته باشیم. پس حالا که اکثریت حضار اصفهانی هستند اجازه بدهید که یک جوک اصفهانی از همشهری‌های خودمان بگویم: «به اصفهانیه می‌گن که تا حالا تو عمرت شیرین‌تر از عسل هم خوردی؟ می‌گه: بـــعــله، ترشی مفتی» و یک جوک دیگر: «به بچه اصفهانی می‌گن وقتی میری سر یخچال، اولین چیزی که می‌خوری چیه؟ میگه یه لگد از بابام» 
خب جوک‌های من تمام شد. آیا کسی از میان حضار هست که حاضر باشد تلفن همراهش را بدهد به من تا جوک‌های داخل پیامک‌هایش را بخوانم؟ تکرار می‌کنم: آیا در این جمع کسی حاضر است تلفن همراهش را بدهد تا من جوک‌های داخل پیامک‌هایش را بخوانم؟ پس کسی حاضر نیست، اما من مطمئنم که موبایل‌های شما پر از جوک است، پر از جوک‌های مختلف. ولی می‌دانید چرا حاضر نیستیم موبایل‌هایمان را بدهیم؟ چون موبایل‌هایمان پر از جوک‌هایی است که از جنس «جوک سیاه» است.
بگذارید ببینیم انواع جوک‌ها چیستند. طیف بزرگی از جوک‌ها را داریم که از لطیفه‌ها شروع می‌شوند و تا شایعه و برچسب زنی ادامه دارند. اما در یک تقسیم‌بندی کلی جوک‌ها دو دسته‌اند: یکی جوک‌های سفید و دیگری جوک‌های سیاه. جوک‌های سفید جوک‌هایی هستند که همچون همه زیبایی‌ها، زندگی ما را تلطیف می‌کنند. جوک‌های سفید لطیفه‌هایی هستند که مثل موسیقی، مثل عطر، مثل رایحه، وارد ذهن ما می‌شوند و به ذهن ما یکی از دو حالت‌هارمونی (هماهنگی) یا کنتراست (تضاد) را می‌بخشند و از این طریق به ما احساس لذت می‌دهند. ما در سایر لذات هم از طریق یکی از حالات‌هارمونی یا کنتراست لذت می‌بریم. وقتی در گرمای تابستان باد خنکی می‌وزد با ایجاد کنتراست در حس لامسه ما، به ما لذت می‌دهد. یا وقتی موسیقی‌ را می‌شنویم، با ایجاد ‌هارمونی در ذهن و احساس ما، لذت می‌آفریند. جوک‌ها هم با ایجاد یکی از این حالات در ذهن ما،‌ در ما نشاط ایجاد می‌کنند.  بنابراین جوک‌ها هم همچون همه زیبایی‌های دیگر بخشی از یک زندگی عادی هستند و هیچ اشکالی هم ندارند. اما مانند همه خوراکی‌های لذت‌بخش دیگر که اگر فاسد شوند خطرناک می‌شوند، جوک‌ها هم وقتی به جوک سیاه تبدیل می‌شوند می‌توانند خطرناک شوند.
جوک‌های سیاه چه می‌کنند؟ آن‌ها دو کار می‌کنند؛ یا مثل گلوله شلیک می‌کنند و به چشم برهم زدنی شخصیتی را می‌کشند یا مثل سم آرام آرام در بدنه جامعه رسوب می‌کنند و خون جامعه را فاسد می‌کنند. یک جوک سیاه می‌تواند مثل یک گلوله شلیک شود و کسی را ترور شخصیت کند و در مدت کوتاهی همه هستی او را نابود کند. گاهی هم جوک‌ها مثل سم، آرام آرام هویت جامعه را، ارزش‌هایش را، سرمایه اجتماعی‌اش را، افتخاراتش را، همبستگی‌اش را، جسارتش را و خلاقیت‌هایش را تخریب می‌کنند. یکی از روایت‌ها در مورد مرگ ناپلئون این است که برای یک مدتی هر روز به مقدار سر سوزنی سم آرسنیک داخل غذایش می‌ریخته‌اند. بعد از مدتی معده ناپلئون سرطانی شد و ظرف مدت کوتاهی فوت کرد. 
جوک‌ سیاه؛ عاملی برای تخریب اعتماد به نفس 
جوک‌های سیاه چه هستند؟ جوک‌های قومیتی، جوک‌های مذهبی، جوک‌های جنسیتی و جوک‌های سیاسی مخرب. البته برخی از جوک‌های سیاسی که می‌تواند نقش رسانه‌ غیررسمی را بازی کند و نوعی ابزار پیام‌رسانی غیرمستقیم جامعه به سوی مقامات است، مفید هستند. اما اگر تولید جوک سیاسی معطوف به تخریب شخصیت‌های سیاسی یک جامعه شود،‌ به یک ابزار آسیبناک تبدیل شده است. همچنین جوک‌های جنسیتی جوک‌هایی هستندکه ما به سوی شخصیت و هویت زنانمان نشانه می‌رویم و اعتماد به‌نفس آنها را تخریب می‌کنیم.
همه ابزارهایی که انسان می‌سازد دوگونه کارکرد دارد. مثلا یکی از بهترین و مهم‌ترین وسیله‌ها چاقو است. اگر ما در طول زندگی و در طول روز چاقو نداشته باشیم، بخش زیادی از زندگی‌مان مختل است اما همین چاقو می‌تواند ابزار خشونت هم باشد و اگر درگیری گروهی بشود، می‌شود آلت قتل. پس از همه چیزهای خوب می‌توان در شرایطی، استفاده بد کرد و آن را به ابزار تخریب و آسیب تبدیل کرد. کارد این‌گونه است، هنر این گونه است،‌ دین هم این‌گونه است. جوک هم که علی‌الاصول باید کارکردهای مثبت فرهنگی داشته باشند همین گونه‌ است؛ مثلا باید نقش اطلاع‌رسانی، نقش انتقاد غیرمستقیم به سیاست‌مدارها، نقش تخلیه روانی جامعه و نظایر اینها راداشته باشد، اما همین جوک‌ها می‌توانند به یک ابزار مخرب تبدیل بشوند. جوک‌های سیاه یا به قلب توسعه، که وجود مدیرانی با اعتماد به‌نفس و خلاق و ریسک‌پذیر است، شلیک می‌کنند یا بستر توسعه را که وجود سرمایه اجتماعی بالا همراه با همبستگی ملی است، آرام آرام تخریب می‌کنند. 
جوک‌های سیاه کاری می‌کنند که ما دیگر نتوانیم با هم جمع شویم، همکاری کنیم و کشور را به سمت توسعه ببریم. 
ارتباط جوک و توسعه 
توسعه چه می‌خواهد؟ توسعه چند ویژگی می‌خواهد. این چند ویژگی که می‌گویم حاصل چندین دهه مطالعه اقتصاددانان و جامعه‌شناسان بر روی تجربه توسعه کشورهای مختلف است. ما برای توسعه، شهروندان و به‌ویژه مدیرانی می‌خواهیم که دارای اعتماد به‌نفس،‌ ریسک‌پذیر و خلاق باشند. اعتماد به‌نفس داشته باشند برای اینکه به عرصه بیایند، سرمایه‌گذاری کنند، فعالیت کنند، ایده بیاورند، حرف بزنند، انتقاد کنند، مقاله بنویسند، نظر بدهند و خلاصه نقشی موثر بازی کنند. ریسک‌پذیر و نیز خلاق باشند زیرا هیچ جامعه‌ای بدون وجود انبوهی از کارآفرینان توسعه نمی‌یابد و کارآفرین‌ها مدیرانی هستند که هم ریسک‌پذیر باشند و هم نوآور و خلاق. ما برای توسعه نیازمند کارآفرین‌هایی هستیم که سرمایه‌گذاری‌های پرمخاطره انجام دهند،‌ سرمایه‌گذاری‌هایی که دیربازده هستند اما وقتی به نتیجه برسند تحول ایجاد می‌کنند. این سرمایه‌گذاری‌ها معمولا پرخطرند و نیازمند نوآوری و خلاقیت هستند اما وقتی به نتیجه می‌رسند فرصت‌های اقتصادی زیادی ایجاد می‌کنند. اما سرمایه‌گذاری‌های بزرگ و کارآفرینانه معمولا نیازمند همکاری تعداد زیادی سرمایه‌گذار یا مدیر خلاق است که علاوه بر نوآوری و ریسک‌پذیری بتوانند دوره بلندی و گاهی چند ده سال در یک پروژه یا یک موسسه یا یک کارخانه با هم همکاری کنند. ما یکی از کشورهایی هستیم که نرخ کارآفرینی در ما بسیار پایین است و طول عمر شرکت‌ها و بنگاه‌هایمان بسیار کوتاه است. متاسفانه جوک‌های سیاه، آرام آرام ریسک‌پذیری و اعتماد به‌نفس و خلاقیت را در جامعه تضعیف می‌کنند. هر مدیر یا سرمایه‌گذار یا فرد نوآوری از ترس اینکه زیر ذره بین شایعه‌ها و جوک‌های همگنان و دوستان و همشهریانش قرار نگیرد و از ترس اینکه اگر موفق نشود آماج تمسخرها و جوک‌ها قرار می‌گیرد، اعتماد به‌نفس و جسارت خود را از دست می‌دهد.
مرگ اعتماد عمومی با جوک‌های سیاه 
به همین ترتیب توسعه، نیازمندگسترش اعتماد در جامعه و میان مردم و دولت است. اگر ما بخواهیم وقتی دولتمردان، سیاستی را اعلام می‌کنند، سیاست‌های دولت موفق شود، مردم باید به آنها اعتماد کنند. اگر مردم به سیاست‌های دولت اعتماد نکنند ضریب شکست آن سیاست‌ها بالا می‌رود. در کشورهای اسکاندیناوی وقتی سیاست‌مداران می‌گوید سال آینده تورم پنج درصد خواهد بود، چون مردم به گفته‌ آنها اعتماد می‌کنند تورم همان پنج درصد می‌شود. در کشور ما وقتی سیاستمداری می‌گوید تورم مثلا 15 درصد خواهد شد، همه می‌گویند بی‌خود می‌گوید و حتما 30 درصد است. همین گفت‌و‌گوی ما انتظارات تورمی را بالا می‌برد و اگر قرار بود تورم واقعا ۱۵ درصد باشد در عمل بیش از ۱۵ درصد می‌شود. جوک‌های سیاه، اعتماد عمومی به خودمان به هموطنانمان و به سیاستمداران‌مان را تخریب می‌کند و زمینه شکست فعالیت‌ها و سیاست‌های مفید را فراهم می‌آورد.
 پس جامعه‌ای می‌تواند توسعه پیدا کند که آدم‌های با اعتماد به‌نفس، مدیران کارآفرین، ریسک‌پذیر و خلاق، سرمایه‌گذاران دارای اعتماد و روحیه مشارکت، مردم دارای اعتماد متقابل میان خودشان و اعتماد به دولت، داشته باشد. یکی از کارهایی که جوک سیاه می‌کند این است که این ویژگی‌ها را تخریب می‌کنند. 
جوک‌های سیاه چه‌کار می‌کنند؟ شخصیت‌ها را ترور می‌کنند. ما یک زمانی با جوک‌های سیاه شروع کردیم به تخریب یکی از اسطوره‌های تاریخ فوتبال‌مان، یعنی علی دایی. اما انگلیسی‌ها چنین نکردند. انگلیسی‌ها دیوید بکام را تعظیم و تکریم کردند و او را برای انگلستان به یک سرمایه نمادین تبدیل کردند، حالا بکام یکی از منابع درآمد ارزی -توریستی برای انگلیسی‌هاست چون تخریبش نکردند. روشن است که بکام توانایی‌های حرفه‌ای‌اش ده‌ها یا صدها برابر علی دایی نیست ولی درآمد اقتصادی‌‌اش صدها برابر علی دایی است. درآمد ارزی که بکام به تنهایی برای انگلستان ایجاد می‌کند از درآمد ارزی مستقیم آثارباستانی ما بیشتر است. بنابراین جوک‌های سیاه با تخریب سرمایه‌های نمادین کشور ما، فرصت‌ها و منافع زیادی را از دست ما می‌گیرند. سرمایه‌های نمادین در هر کشوری، عامل اصلی جذب دیگر انواع سرمایه‌های اقتصادی و انسانی هستند. ما با تولید هر جوک سیاه، سرمایه‌های بالقوه‌ نمادین را تخریب می‌کنیم.
انزوای زنان و جوک‌های سیاه
جوک‌های جنسیتی یکی از انواع مخرب جوک‌ها است. توسعه نیازمند افرادی است که هوش اجتماعی بالایی داشته باشند. توسعه، محصول جامعه‌ای است که افراد آن هوش اجتماعی بالایی داشته باشند یعنی دارای توانایی‌ تعامل اجتماعی و ایده‌پردازی و ارتباط و نوآوری و خطرپذیری و روحیه مشارکت‌جویی و همکاری و نقدپذیری باشند. نطفه تمام این ویژگی‌ها باید در کودکی و در خانه شکل بگیرد. کودکان امروز ما که فعالان و مدیران فردا هستند اگر امروز این ویژگی‌ها را کسب کردند و در آنها نهادینه شد، فردا می‌توانند در محیط کار و زندگی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی خود آنها را به‌کار گیرند و این ویژگی‌ها وقتی در کودکان ما نهادینه می‌شود که مادرانشان دارای این ویژگی‌ها باشند. مادرانی که فاقد توانایی‌های مربوط به هوش اجتماعی هستند، کودکانی که تربیت خواهند کرد نیز فاقد این ویژگی‌ها خواهند بود. چرا زنان و دخترانمان جرأت نمی‌کنند در جمع، در خیابان یا در نشست‌های عمومی اظهارنظر کنند، نقد کنند یا کاندیدای مسوولیت‌های اجتماعی شوند؟ چون می‌ترسند در معرض آماج شایعات و جوک‌ها قرار بگیرند. زنان ما در جمع‌های عمومی کمتر حرف می‌زنند، انتقاد نمی‌کنند و در عرصه‌های اجتماعی کمتر جرأت می‌کنند که نقش بازی کنند، چون می‌دانند همه، آنان را زیر ذره‌بین قرار می‌دهند و با کوچک‌ترین و با اولین خطا به شخصیت آنها حمله می‌کنند و این‌گونه می‌شود که ما با تولید جوک سیاه، زیرساخت‌های روانی، فکری و رفتاری لازم برای توسعه را تخریب می‌کنیم.
جوک‌های قومیتی؛ یک بیماری همه‌گیر
به همین ترتیب جوک‌های قومیتی، همبستگی و هم‌افزایی ملی را تخریب می‌کنند. وقتی جوک‌های قومیتی به یک اپیدمی یا بیماری همه‌گیر تبدیل شود همه قومیت‌ها شروع می‌کنند علیه یکدیگر جوک بسازند. فارس‌ها علیه ترک‌ها، ترک‌ها علیه فارس‌ها، کردها علیه لرها، لرها علیه عرب‌ها و این زنجیره همچنان تکثیر می‌شود. اینها باعث می‌شود اعتماد اقوام ایرانی به هم زایل شود. شما بگردید در اصفهان و یک کارخانه پیدا کنید که یک ترک تاسیس کرده باشد؛ من سراغ ندارم. بگردید در تبریز یک کارخانه پیدا کنید که یک اصفهانی تاسیس کرده باشد؛ من سراغ ندارم. بگردید در کل کشور یک کارخانه پیدا کنید که با همکاری و سرمایه‌گذاری مشترک یک ترک، یک لر، یک عرب، یک بلوچ و یک فارس تاسیس شده باشد، من سراغ ندارم. ما در کشورمان بنگاه‌ها و کارخانه‌هایی که سرمایه‌گذاران بزرگ از سراسر کشور دور هم جمع بشوند و با هم کار بکنند نداریم. به همین خاطر مقیاس بنگاه‌هایمان کوچک و طول عمر شرکت‌هایمان کوتاه مدت است. کدام کارخانه خصوصی را سراغ داریم که در تمامی استان‌های کشور شعبه داشته باشد؟ چرا چنین است؟ چون اعتماد و همکاری ملی بین اقوام شکل نگرفته است. بسیاری از مراکز استان‌های ما به یکدیگر خط هوایی ندارند. این به این معنی است که تعاملی میان استان‌های ما وجود ندارد. اگر هم مردم با اتوبوس از شهری در این استان به استان دیگر می‌روند برای تحصیل یا دیدن اقوام است. تعامل اقتصادی عمیق میان استان‌های ما نیست و بخشی از آن ناشی از این است که اعتماد و همکاری و مشارکت اقوام ایرانی نسبت به یکدیگر شکل نگرفته یا تخریب شده است و بخشی از این تخریب ناشی از رفتار مذموم تاریخی ما در تولید جوک‌های قومیتی بوده است. حتی به گمانم در بلندمدت سرعت تکامل ژن‌های ایرانی از سایر ملل توسعه‌یابنده، عقب بماند. چون تکامل ژن‌ها از طریق اختلاط اقوام تسریع می‌شود و ما به علت همین مرزبندی‌های قومی، ازدواج‌های میان قومیتی کمی داریم.
جوک سیاه ممنوع، لطفا!
جوک‌های سیاه از هر جنسی که باشند قومیتی، مذهبی، سیاسی و جنسیتی، یا چهره‌هایی را که برای آینده ما می‌توانند مفید باشند را نشانه می‌روند و نابود می‌کنند یا اعتماد به نفس را، مشارکت بین اقوام را، دوستی و محبت بین مذاهب را و همبستگی ملی را نشانه می‌روند. بنابراین با چنین روندی کسی در جامعه ما کار ملی و فراگیر نخواهد کرد. وقتی جامعه‌ای در تولید انبوه جوک‌های سیاه متخصص می‌شود، نشانه بدی است یعنی جامعه دارد به دست خودش مبانی توسعه‌اش را تخریب می‌کند و برای این باید فکری کرد. البته می‌دانم این روحیه در سال‌های اخیر به علت فروخفتگی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در جامعه ما تشدید شده است. یعنی مردم به علت اینکه در حوزه‌های دیگر دستشان بسته است و قدرتشان پایین است با این روش نوعی تخلیه روانی یا اعتراض مدنی را به نمایش می‌گذارند ولی متاسفانه، روش مخربی است. برای اصلاح این روند، هم باید دولتمردان دست به کار شوند و هم نهادهای مدنی و گروه‌های مردمی و مراجع اجتماعی.
بیایید از همین جا و همین نشست شروع کنیم. بیایید به محض اینکه جوک سیاهی با پیامک وارد تلفن همراهمان شد نخست آن را پاک کنیم و یک پیامک هم برای فرستنده بفرستیم که: «جوک سیاه ممنوع. لطفا دیگر از این جوک‌ها برای من نفرستید.» ای جماعت، جرأتش را دارید؟ اگر دارید این حرکت را شروع کنید. از همین جا باید شروع شود. توسعه از همین جا و از همین لحظه و از عزم من و شما شروع می‌شود. عزم ما برای اینکه خودمان را اصلاح کنیم نقطه شروع توسعه است. تا وقتی نشسته‌ایم که دولت‌ها ما را اصلاح کنند چیزی درست نخواهد شد. پس شروع کنیم، تحول را از پاکیزه کردن تلفن‌های همراهمان شروع کنیم. در شبکه‌های اجتماعی نیز یک نهضت برای «پایان جوک سیاه» به راه بیندازیم و در میهمانی‌هایمان مانع آن شویم که افراد جوک سیاه تعریف کنند. این آزمون مهمی است برای اینکه دریابیم جامعه ما حقیقتا جامعه‌ای توسعه‌خواه است یا آنکه ما هنوز استحقاق توسعه را نداریم.
تهدیدی به نام خطای ترکیب
در پایان بگذارید نکته مهمی را بگویم. بیشتر ما احساس می‌کنیم گفتن یک جوک سیاه، به خودمان و به دیگران احساس نشاط می‌دهد. پس توجیه می‌کنیم و می‌گوییم که حالا گفتن یک جوک که به جایی بر‌نمی‌خورد در عوض شادمان می‌شویم. اما در بلندمدت و در مقیاس ملی چنین نیست. پدیده‌ای داریم به نام «خطای ترکیب.» شما در ورزشگاه نشسته‌اید و احساس می‌کنید که بازی را خوب نمی‌بینید. بعد بلند می‌شوید و ایستاده بازی را تماشا می‌کنید. متوجه می‌شوید که ایستاده خیلی بهتر می‌بینید. آنگاه رو به جمعیت می‌کنید و می‌گویید ‌ای جماعت اگر می‌خواهید بهتر ببینید از جای‌تان بلند شوید. وقتی همه از جای خود بلند شدند، همه بدتر می‌بینند. خطای ترکیب یعنی اینکه یک پدیده ممکن است در سطح فردی خوب یا مفید باشد اما وقتی در سطح کل جامعه گسترش می‌یابد، آثار آن معکوس و خسارت بار می‌شود. جوک‌های سیاه وقتی یک بار گفته شوند خوبند و شنوندگان لذت می‌برند، اما وقتی تکرار شد و در همه جامعه گسترش یافت مخرب می‌شود و مثل یک بهمن روی سر فرهنگ اخلاق و اعتماد به نفس جامعه‌مان آوار می‌شود.

آدم‌هایی هستند که شاید کم بگویند "دوستت دارم"
یا شاید اصلا به زبان نیاورند دوست داشتنشان را!بهشان خرده نگیرید این آدم‌ها فهمیده اند

دوستت دارم حرمت دارد، مسئولیت دارد
ولی وقتی به کارهایشان نگاه کنی دوست داشتن واقعی را می‌فهمی می‌فهمی که همه کار می‌کند تا تو بخندی، تا تو شاد باشی آزارت نمی‌دهد، دلت را نمی شکند من این دوست داشتن را می ستایم.

.....................

ماجراهای احساسی
خطرناک تر از جنگ هستند 

در نبرد
آدم یک بار بیش تر کشته نمی شود
ولى در عشق
چندین بار 

اریک امانویل اشمیت

.................

و اگر فکر میکنی‌
برایِ عشق حدی نیست 
اشتباه کرده ای 
که عشق را
مرز‌ها می‌‌سازند و
مرز‌ها را عشق  
هنوز ندیده‌ام
عاشقی را آزاد و
آزادی را عاشق 

..................

گاهی وقت ها
دلت می خواهد با یکی مهربان باشی
دوستش بداری
وَ برایش چای بریزی

گاهی وقت ها
دلت می خواهد یکی را صدا کنی
بگویی سلام
می آیی قدم بزنیم ؟

گاهی وقت ها
دلت می خواهد یکی را ببینی
شب بروی خانه بنشینی
فکر کنی
وَ کمی هم بنویسی

گاهی وقت ها
آدم چه چیزهایِ ساده ای را
ندارد

افشین صالحی

بی بند باری

بی بند باری نه زاده ی شادی که زاده ی ناشادمانی ست.

(فردریش نیچه - عقاید و گزین گویه ها - قطعه ی 77 )

آنچه بیش از هرچیزی مفهوم خانواده را به شادی پیوند می دهد، همین گریز از بی بندباری زاده شده از حسرت ها وناشادمانی هاست.

انسان ناکام عصر حاضر که هنوز به بالغ خود دست نیافته، تحت تابعیت کودک درون خویش قرار می گیرد و با سرکوب والد خود مواجه می شود. اینگونه است که این عقده های سرکوب شده در عصر آپارتمان های انفرادی با شبیه سازی سلول های انفرادی و میله کشیدن به دور خویش، در بهترین حالت منجر به نگهداری گلدان گل و یا حیوانی خانگی و در بدترین حالت به عیاشی و بی بندباری کشیده خواهد شد.

سیستم های خانواده گریز و خانواده ستیز چپ با توسل به این رویکرد سعی در کشاندن جامعه به کمون اولیه و درنتیجه سقوط ارزش های انسانی حاصل از مفهوم والای مالکیت دارند.

نفی مالکیت در تفکر چپ با نفی شادمانی، نفی غریزه ی بشری در شادی پس از احساس تملک بر هرچیزی همراه است.

این نفی درنهایت سر آن دارد تا آدمی را با کشاندن به سمت بی بندو باری وبی مسئولیتی و بی هویتی (حتی هویت نیز نوعی مالکیت فردی محسوب می شود که در سیستم های انترناسیونال چپی برای رسیدن به آرمان های تخیلی و غیرواقعی، آن را نفی / طرد و سپس به مبارزه با آن برمی خیزند.) در جهت اهداف خود به نابودی و به قول تمام فلاسفه ی پسامدرن "پایان" رساند.

امروز مفهوم "پایان" بر هر چیزی / تاریخ / سیاست / فلسفه / هنر / ... نه در جهت آغازی دیگر بلکه برای برقراری ناامیدی بزرگ در جهت گسستن تمام بندهای مالکیت آدمی ست. (حتی گسست از حس مالکیت بر زندگی خود)

امروز آنچه تنهایی را دلپذیر می کند نه گوش دادن به این فرمان نیچه !

که "بگریز دوست من/ به تنهایی خویش بگریز / سرنوشت تو مگس تاراندن نیست!"

بلکه انزوای حاصل از فرمان رسیدن به درجه ی توحش بی بندوباری در فرار از اندیشیدن است. چرا که اندیشه باعث می شود تا بتوان خود را راه بُرد و آدمی هرچه بیشتر خود را راه َبرد دیگران کمتر او را راه خواهند بُرد.(نیچه)

 اولین و مهمترین راه تسلط بر انسان  ضربه ای جبران ناپذیر به بنیاد خانواده با فروپاشی آن و جایگزین کردنش با بی بندوباری است. قبولاندن این تفکر به آدمی که این زندگی دوروزه جز از برای لذت و شهوت نیست.

این "دیگران" امروزه با به کارگیری غریزه نه درجهت رشد، بلکه در جهت نابودی انسان با بی بندوباری حاصل از افسردگی و ناشادمانی، با پناه بردن به مخدرهایی چون سکس، برآنند تا هرچه بیشتر انسان را به عنوان مفعول و ابژه در برابر فاعل و سوژه ی خویشتن قرار دهند و اینگونه بر او تسلط یابند.

امروزه در هر کجای جهان،ی فقدان حق مالکیت، نشان از رسیدن به بی بند وباری تا سرحد گسست همه ی پیوندها و هنجارهای اجتماعی سالم دارد. رسیدن به جامعه ای مریض و بیمار که جز تختخواب و آمد و شدهای تنوع طلبانه اش، جای دیگری را نمی شناسد. 

جامعه ای خمار و نعشه و از کمر به بالا فلج!

.

یکی از زیباترین اشعاری که تاکنون شنیده ام

از یک شاعر اهل ترکیه :

چه می شود اگر بگویم

که شامگاهی از روزهای بهاریست

و من در تو ابی ترین دریاها را نگاه میکنم

و عمیقترین قسمت جنگل ها را و سبزترین بخش آنرا در وجود تو میبینم

و از وجود تو می خواهم زباترین گلها را بچبنم

چه میشود اگر بگویم

تو برای من همانند هوا جانبخش هستی

و همانند نان پر برکت هستی

و همانند اب یک نعمت عزیز هستی

تو نعمت هستی ، نعمت

چه میشود اگر بگویم

معشوقه ام مرا باور کن ، باورم کن

در باغچه ام بهار هستی

و در سفره ام

شرابی قدیمی هستی

من در وجود تو زندگی می کنم

و تو در وجود من حکومت می کنی

رهایم کن تا زیبایی های تورا من بازگو کنم

روزی همانند صدای پرندگان ، بادها و دریاها

صدای مرا دیگر نخواهی شنید

ولی بازهم غمگین مشو

این افریننده زیباترین خاطراتم در این زندگی پر از رنج

در قبر به موریانه ها زیبایی های تورا خواهم گفت

و انعکاس آوای صدای مرا در آسمان ها خواهی شنید

و به یاد بیاور

در روز محشر تنها تورا جستجو خواهم کرد

شاعر : جاهد سیتکی

ترجمه : م.ص

روزنامه آرمان:  شیشه بعد از ورود به بازار تحت عناوین مختلف مشتریان زیادی از میان مصرف‌کنندگان مواد مخدر دست و پا کرده بود که بعد از اطلاع رسانی و آگاه‌سازی عمومی و اقدامات پیشگیرانه پلیس مبارزه با مواد مخدر، بخشی از بازار مصرف خود را از دست داد و به همین دلیل هم عرضه کنندگان و هم قاچاقچیان موادمخدر تلاش کردند با تغییر شکل، رنگ و نام آن بار دیگر این ماده مخدر خطرناک را با قالبی جدید به بازار مصرف وارد کنند.

این ماده مخدر که تسبیح نام دارد، همان آمفتامین است که در ساخت دیگر مواد شیمیایی مخدر مثل شیشه استفاده می‌شود. با این وجود، تسبیح اثرات مخرب و سنگینی در جسم و روح افراد می‌گذارد.
 
ترکیبات و شکل ظاهری
 
ماده مخدر تسبیح از دانه‌های گرد که به وسیله رشته‌های از جنس خود بهم پیوسته درست شده و مخلوطی از آمفتامین و شیشه است که با دو یا سه اسید بسیار خطرناک ترکیب شده و به شکل تسبیح مانند در آمده است.
 
نحوه پیدایش
 
فرایند ورود این ماده مخدر با نام و شکل جدید دقیقا‌ در ادامه همان تغییر نام شیشه به نام «تینا» و «مت» است که یکی از راهکارهای به کار گرفته شده از سوی قاچاقچیان برای فروش بیشتر محصولات خود است. تولیدکنندگان و قاچاقچیان مواد مخدر که در پی راه‌های جدید برای وارد کردن محصولات خود به بازار مصرف و کسب سود هستند، ماده مخدر تسبیح را تولید و عرضه کرده‌اند.
 
عوارض مصرف
 
این ماده مخدر تاثیر آنی و فوری بر مغز دارد که به دنبال مصرف مداوم موجب سکته مغزی می‌شود. ماده مخدر تسبیح باعث می‌شود که مصرف کننده در یک حالت فراموشی قرار گیرد و وقتی گرفتار آن شد راه برگشتی برایش وجود نخواهد نداشت. کاهش شدید نور چشم و از بین رفتن حس چشایی عارضه دیگری است که مصرف ماده مخدر تسبیح در پی دارد.
 
نخ و برنز
 
برنز و نخ دو ماده‌ای هستند که اخیرا وارد ایران شده‌اند و به‌ طور مستقیم در مغز و اعصاب اثر می‌گذارند. به گزارش آنا از پایگاه خبری پلیس، خروج از هوشیاری، اختلال در شناسایی، نزدیک دیدن بلندی‌ها و فاصله‌های دور یعنی کوتاه دیدن ارتفاعات و تشخیص ندادن خانواده از دیگران از ابتدایی‌ترین آثار این دو ماده هستند.

فرمایشات امیر تتلو خواننده فیلسوف و با دانش !!!!!!!!

مظهر روشنفکری و مدرنیته در ایران

نماد گذر از سنت به مدرنیته در ایران

خواننده نسل جوان

قهرمنا ملی

امید اینده این سرزمین

مظهر عدالت

امیر تتلو:

دخترهای بی‌ حجاب رو باید گرفت، پدرشون رو در آورد. دم گشت ارشاد هم گرم. گور پدرتون سگ......، هرجا دختر بی‌ حجاب ببینم می‌..... بهش

احسنت!!!!!!!!!!!!!!11

مای گاد

وووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

شاعر زیبا کفته است :

روبروت سراب
پشت سر خراب
روبروت سراب
پشت سرخراب

ساکت و صبوری دل من
مثل بوف کوری دل من
زندگی رو باختی دل من
مردم رو شناختی دل من

پا نوشت +++++ نه اینکه در عالم هنر باشند این افراد که در دانشگاه اساتیدی با دیدگاه هایی مشابه ا حمقانه تر از این هم موجود میباشد  که پاشنه کفش خود را تا کرده و با انداخنم پیراهن بر روی شلوار خود را نماد معرفت و مردانگی میدانند!!!!!!!!!!!!!!!!!

مولانا زیبا فرموده است :

بدگهر را علم و فن آموختن

دادن تیغی به دست راه‌زن

تیغ دادن در کف زنگی مست

به که آید علم ناکس را به دست

علم و مال و منصب و جاه و قران

فتنه آمد در کف بدگوهران

پس غزا زین فرض شد بر مؤمنان

تا ستانند از کف مجنون سنان

جان او مجنون تنش شمشیر او

واستان شمشیر را زان زشت‌خو

آنچ منصب می‌کند با جاهلان

از فضیحت کی کند صد ارسلان

عیب او مخفیست چون آلت بیافت

مارش از سوراخ بر صحرا شتافت

جمله صحرا مار و کزدم پر شود

چونک جاهل شاه حکم مر شود

مال و منصب ناکسی که آرد به دست

طالب رسوایی خویش او شدست

یا کند بخل و عطاها کم دهد

یا سخا آرد بنا موضع نهد

شاه را در خانهٔ بیذق نهد

این چنین باشد عطا که احمق دهد

حکم چون در دست گمراهی فتاد

جاه پندارید در چاهی فتاد

راه نمی‌داند قلاووزی کند

جان زشت او جهان‌سوزی کند

طفل راه فقر چون پیری گرفت

پی‌روان را غول ادباری گرفت

که بیا تا ماه بنمایم ترا

ماه را هرگز ندید آن بی‌صفا

چون نمایی چون ندیدستی به عمر

عکس مه در آب هم ای خام غمر

احمقان سرور شدستند و ز بیم

عاقلان سرها کشیده در گلیم

 

عشق نیست

که انکاری بیهوده است

اگر چونان خنجری آرام 

بر قلب می نشیند.

عشق نیست

که گمانی نازاست

در عطشی گریزان و امیدی تابناک

و به طنزی نیشدار ماننده تر است.

و مرگ نیست

مرگ نیست

که پناهی است روشن وجاویدان،

بر گستره آسمانی آرام و سپید اندام

اگر اینگونه به حسرت

چشم بر همه جانب می بندیم 

وخانه تاریک می شود.

.

#شمس_لنگرودی

....................

قدرت 

نه دست هیتلر است

و نه دست تمام کسانی 

که جنگ به پا کردند..!!

قدرت 

دست کسی است:

که می فهمد

«دوستش داری»...

مردها این پسرکوچولوهای ریش دار

مردها این پسرکوچولوهای ریش دار
هیچ وقت موجودات پیچیده ای نبوده اند
پیچیده ترین‌شان نهایتا سیگار می کشند و می نویسند یا رئیس جمهور می شوند
اما زن که نمی شوند …مردها موجودات قدرتمندی هستند
هرچقدر محکم در آغوش بگیریشان اذیت یا تمام نمی شوند
زورشان به در کنسروها، وزنه های سنگین و غُرغرهای زنانه خوب می رسد
تازه پارک دوبلشان هم از ما بهتر است …مردها پسربچه های قوی اند
اما نه آنقدر قوی که بی توجهی را تاب بیاورند!نه آنقدر قوی که بدون دوستت دارم های زنی شب راحت بخوابند!نه انقدر قوی که خیال فردای بچه ها از پای درشان نیاورد!نه آنقدر قوی که زحمت نان پیرشان نکند!مردها پسربچه های قوی اند
که اگر در آغوششان نگیری و ساعت ها پای پرحرفی های پسرکوچولوی درونشان ننشینی
ترک می خورند
و آنقدر مغرورند که اگر این ترک هزاربار هم تمامشان کند، آخ نگویند !..فقط بمیرند …!آن هم طوری که آب از آب تکان نخورد و مثل همیشه از سرکار برگردند و شام بخورند …فقط پسرکوچولوی سربه هوای درونشان را می برند گوشه ای از وجودشان دفن می کنند
و باقی عمر را جلوی تلویزیون
پشت میز اداره یا دخل مغازه
در حسرتش می نشینند … .هوای "پسرکوچولوهای ریش دار" زندگی‌مان را داشته باشیم
آنها راه زیادی را از پسربچگی‌شان آمده اند
تا مرد رویاهای ما باشند …دنیا بدون "دوستت دارم" با صدایی مردانه
جای ناامن و ترسناکی ست …دنیا بدون صاحبان کفش های ۴۲ و بزرگتر
ردپای خوشبختی را کم دارد …

" حسنا میرصنم "

این یکی از آهنگ های علی عظیمی ست به نام" آقای پَست

یه حساب پاک / یه مرد با تقوا / یه آدم ناب
یه ریش سفید / کفشای براق / کت شلوار گشاد
اسمش آقای پَسته / یه مرد نمونست / توی شهر ما / مثلش خیلی هست
یه روز قشنگ / تو خونه نشسته / رو کوسن نرم
خانم خونه / واسه آقا / آش میکنه گرم / ولی
از فکر قدیما / که نمیشه گذشت / وقتی آقای پست / دلشو شکست
مادرش گفت / زندگی تو بچسب
یه سیلی که اشکال نداره / همینه که هست
پسر ارشد یکم عقب موندست / ولی با این حال / مدیر کارخونست
خیابونا رو دور میزنه / با کمی ترس / دنبال عشق میگرده توی ولی عصر
اسمش آقای پَسته / یه مرد نمونه / توی شهر ما / مثلش فراونه

بودن من 
با من نیست 
و از من نیست 
بودن من جایی 
آن سوتر است 
جای همه ی بودن ها 
که شعله یمن و ما 
در آن خاموش می شود 

بیژن جلالی

................................

در جنوب فرانسه و احتمالا محل فرود اولین انسان‌های نئاندرتال سازه‌هایی آهکی کشف شده است که به‌نظر اولین پروژه ساختمانی توسط انسان باشد. هدف از ساخت این سازه معلوم نیست.

در غار «برونیکول»(Bruniquel) و عمق ۳۳۶متری زمین، چهارصد قطعه استالاگمیت(سنگ آهکی) عمود بر هم شده است. این سنگ‌های آهکی در دو حلقه‌ی دایره‌ای شکل دور هم چیده شده‌اند. طبق گفته محققانت این کار نمی‌توانسته توسط خرس‌ها یا عوامل طبیعی انجام شده باشد. نکته این‌جاست که در کنار سنگ‌های یافته شده بقایایی از آتش و استخوان‌های سوخته هم پیدا شده است.

در بررسی اول، باستان‌شناس فرانسوی فرانسوا روزارد با استفاده از روش تاریخ‌نگاری کربنی عمر یک استخوان‌ خرس یافته شده در این محل را ۴۷هزار و ۶۰۰سال تخمین زد. این یعنی این‌که حلقه‌های چیده شده قدیمی‌تر از نقاشی‌های باستانی در داخل غار هستند و از همه مهم‌تر این‌که نمی‌توانسته کار انسان‌های هوشمند یا هوموساپینس‌ها باشد، سازندگان آن‌ها احتمالا انسان‌های اولیه‌ای بودند که برای اولین‌بار راهی فرانسه و اروپا شده‌اند: یعنی نئاندرتال‌ها.

بررسی بقایای مغناطیسی نئاندرتال‌ها

این کشف نشان می‌دهد که نئاندرتال‌ها پیچیده‌تر از آن هستند که محققان گمان می‌کردند. آن‌ها آتش را در اختیار داشتند، می‌توانستند به اعماق زمین رفته و غارهای تاریک را با نور آتش روشن کنند و سازه‌هایی ساختمانی شبیه به دیوارهای ابتدایی درست کنند. معلوم نیست حلقه‌های فوق برای چه کاربردی داشته‌اند؛ شاید برای اجرای یک مراسم مذهبی یا جایگاهی برای افراد خاص؛ اما هر چه هست سازندگان آن دارای یک هدف بوده‌اند.

بزرگ‌ترین دیوار ساخته شده ۷متر و ۴۰سانتی‌متر ارتفاع دارد. بر اساس نشانه‌های موجود مثل شکستگی و تغییر رنگ سنگ‌های استالاگمیت بخش‌هایی از دیوار توسط آتش سوخته است. محققان گمان می‌برند این محل‌های سوخته چیزی شبیه به شومینه و جاسازی برای آتش بوده‌اند.

غارنوردان محلی به‌خصوص یک نوجوان ۱۵ساله باعث کشف این غار در سال ۱۹۹۰ شد. بعد از سه سال تلاش غارنوردان توانستند به عمق ۳۰۰متری نفوذ کنند. در ابتدا تصور می‌شد سازه‌های سنگی ۵۰هزارسال قدمت دارند اما در سال ۲۰۱۳ تحقیقات جدیدی آغاز شد.

نسخه سه بعدی دیوارها

معمولا سنگ‌های استالاگمیت که در غارهای آهکی وجود دارند مثل یک کپسول زمان عمل می‌کنند. یعنی لایه‌های داخلی سنگ‌ها قدمتی قدیمی‌تر از لایه‌های بیرونی آن‌اند.

ورهیدن از موسسه علوم طبیعی سلطنتی بلژیک و ژاک ژوبرت متخصص سنگ‌های آهکی بعد از حفاری و استخراج  استالاگمیت‌ها مشاهده کردند که در قسمت‌هایی از لایه مواد معدنی قطعاتی از سنگ‌ها جزء هسته‌ی اصلی و در لایه‌ای دیگر قطعاتی شکسته شده وجود دارد. این قطعات شکسته شده توسط ساکنینِ باستانیِ غار ایجاد شده است.

با اندازه‌گیری سطح اورانیوم این سنگ‌ها معلوم شد قدمت آن‌ها به ۱۷۶هزار و ۵۰۰سال‌قبل باز می‌گردد؛ یعنی قبل از ورود انسان مدرن(اجداد اولیه‌ی ما) به اروپا.

نئاندرتال‌ها از حدود ۴۰ تا ۴۰۰هزارسال پیش به منطقه اوراسیا وارد شده و منقرض شدند. برخلاف تصور رایج آن‌ها قادر بودند مسافت‌های طولانی را طی کرده و ابزار سنگی درست کنند. نئاندرتال‌ها می‌توانستند در پناهگاه‌ها زندگی کرده و آتش را کنترل کنند. برای خود لباس ساخته و دارای تفکر انتزاعی و هنر هم بودند. حتی برخی محققان اعتقاد دارند که آن‌ها مردگان خود را آراسته به خاک می‌سپردند.

این کشف نشان می‌دهد که گونه‌ی انسان غارنشینی را بسیار زودتر از آنچه تصور می‌شد آغاز کرده است (تصور قبلی ۳۸هزارسال بود) و ضمن آن طرح‌هایی برای ساخت دیوار و سازه‌های ساختمانی داشته است.

این روزها در همه جای دنیا شاهد بهبود نسبی زندگی مردم هستیم. اما با وجود آنکه درصد بیشتری از مردم  به نیازهای نظیر غذا و مسکن و آموزش دسترسی دارند از مقدار نگرانی و وسواس افراد کاسته نشده است و بسیاری از افراد با مشکلات روحی نظیر افسردگی و تشویش، دست به گریبان هستند.

یکی از آخرین تحقیقات در زمینه هدایت و کنترل حافظه در پستانداران به نتیجه جالبی دست یافته است که شاید  جوابگوی بخشی از نگرانی های بی دلیل بشر معاصر باشد.

یکی از قدیمی ترین و معتبرین دانشکده تحقیقات علمی امریکا Emory University گزارشی را منتشر کرده است که در آن ثابت می کند خاطره و حافظه ناهنجار در والدین و نسل قبل از آنها می تواند به صورت ارثی به فرزندان منتقل شود.

به عبارتی دیگر فرزندان نه تنها پس انداز مادی اجداد نزدیک را صاحب می شوند بلکه خاطرات ناهنجار و صدمات روحی انها را نیز می توانند از طریق ژن به ارث ببرند.

محققین مدرسه پزشکی Emory در قدم اول موفق شدند تا با تعلیم موش آزمایشگاهی او را از بوی شکوفه آلبالو بترسانند. در مرحله بعد قادر به ثبت مقدار صدمه به ژن های مخصوصی در بدن موش های مزبور شدند. در آزمایشات بعدی که از فرزندان و نوادگان موش های ترسیده صورت گرفته است شاهد ژن های صدمه دیده اجداد نزدیک شان شدند. با وجود آنکه فرزندان موش های نسل قبل هیچ تجربه مستقیم با درخت و شکوفه آلبالو نداشتند ولی درست مثل اجدادشان از بوی شکوفه ها دچار وحشت شدند.

بی شک تفاوت های بسیاری بین ساختمان و عملکرد مغز بشر و موش وجود دارد ولی ثبت این واقعیت که یک حادثه یا خاطره فجیع و نه چندان قدیمی می تواند در زمانی کوتاه به نسل بعدی سرایت کند به خودی خود میدان های جدیتر تحقیقات در باره بیماری های مغز و اعصاب و احتمال تصحیح ژن های صدمه دیده را در پیش روی متخصصین قرار خواهد داد.

.......................................

در باره احترام و نقش آن در هویت یک مرد، بحث های زیادی وجود دارد. یکی از نظریه ها  مدعی است ما مردان نیازمند احترام هستیم چون در دوران طولانی تکامل، به ضرب بازو و قدرت فیزیکی، احترامی را که می خواستیم تهیه کردیم. ما با شکار بیشتر، کار و ثروت بیشتر و فرصت فرزنداوری بیشتر، احترام را نصیب خود ساختنیم. این شیوه ای است که می شناسیم و از عهده تهیه آن، تاکنون موفق بوده ایم.

نظر دیگری هم وجود دارد که معتقد است ما باید مدام مرد بودن مان را ثابت کنیم، بیشتر از همه به خاطر اینکه تکلیف اساسی برای مان در طبیعت در نظر گرفته نشده است. باروری و زایش به زن محول شده است و خود این قابلیت به زنان هویت، هدف و دستاورد مشخص داده است. از این دیدگاه، کار ما مردان، دفاع و حمایت زنان و فرزندان مان است. ما مردان از این طریق، احترام کسبِ هویت می کنیم.

روانشناس امریکایی Josh Gressel بعد از سالها مشاوره زناشویی در مقاله ای که برای مجله روانشناسی معاصر اذعان می کند که: « احساس مورد احترام قرار گرفتن برای مردان به اندازه ابراز عشق یک زن برایش ارزش دارد»

اصلی ترین وسیله ایی که هر مرد نیاز دارد تا به وسیله آن به احترامی که جستجو می کند برسد اعتماد به نفس است چون به طور غریزی بقیه وسایل موفقیت نظیر میل به رقابت، حمایت، شجاعت و مدیریت در ذات ما وجود دارد.

شکی نیست که ما مردان می دانیم احترام را باید به دست بیاوریم. اما دوست داشتنی خواهد بود اگر از طرف شریک زندگی زمینه گسترش احترام و اعتماد به نفس در ما زیاد شود.  بدون اعتماد به نفس، همه توانمندی های که برشمردیم بازدهی کافی نخواهند داشت. شاید بشود ادعا کرد که که برای ما مردان، احترام، برابر یا گاهی مهمتر از عشق است.

فقر و سُرنگ و آتش؛ ناکجا آباد بیخ گوش پایتخت

کرج- نامش «ملک‌آباد» است، کمتر در موردش گفته و نوشته‌شده، شاید لابه‌لای هیاهو و شلوغی‌های شهر فراموش‌شده است؛ ناکجاآبادی بیخ گوش پایتخت، جایی که نه خبری از «ملک» است و نه «آباد»!

خبرگزاری مهر – گروه استان‌ها: ساعت از ۱۰ شب گذشته رهسپار منطقه‌ای در استان البرز حدفاصل شهرستان کرج و ساوجبلاغ هستم که تاکنون ندیده‌، توصیفش را زیاد شنیده‌ام. می‌گویند آمار کارتن خواب‌هایش خیلی بالاست، همه فروشگاه‌ها و رستوران‌های شیک و مجلل را پشت سر می‌گذارم، کم‌کم شهر در حال تمام شدن است کمی که جلوتر می‌روم دیگر از شهر و چراغ‌هایش خبری نیست حالا روبه‌رویم دیگر سیاهی است و سیاهی.

در حال فکر کردن به شرایط منطقه‌ای هستم که تا لحظاتی دیگر در برابر دیدگانم قد علم می‌کند در همین حین یکی از دست‌اندازهای جاده، من و ماشین را غافلگیر می‌کند و برای لحظاتی سرم به سقف ماشین می‌خورد، راننده می‌گوید «این جاده آن‌قدر خراب است که گویی سال‌ها رنگ آسفالت به خود ندیده باشد.»

از شیشه ماشین، سمت چپم را نگاه می‌کنم سوسوی نوری از دور پیداست باز راننده بدون اینکه از وی بخواهم توضیحی بدهد، می‌گوید «در این مسیر خرابه‌های زیادی وجود دارد که کارتن‌خواب‌ها برای فرار از سرما به آنجا پناه می‌برند.»

کمی که نزدیک‌تر می‌شویم مرد و زنی دورتادور آتش نشسته‌اند ماشین به‌سرعت عبور می‌کند و از آن نور که لحظاتی پیش دور به نظر می‌رسید دور و دورتر می‌شوم.

ملک آباد جایی بیخ گوش پایتخت

این بار از راننده می‌پرسم خیلی مانده تا برسیم؛ می‌گوید پنج دقیقه دیگر می‌رسیم. پس از گذشتن از چندپیچ به یک خیابان می‌رسیم، کف خیابان ترکیبی از آسفالت و خاک است از چراغ و روشنایی هم خبری نیست، یک مغازه کوچک سر نبش خیابان قرار دارد و تنها سهم خیابان از روشنایی وجود چراغ کوچک رو به روی مغازه است.

اینجا ملک آباد است جایی بیخ گوش پایتخت، محله ای که به واسطه وجود زندان قزلحصار و ندامتگاه مرکزی کرج میزبان بسیاری از خانواده های زندانیان شده است خیابان ها و کوچه پس کوچه هایش شبیه فیلم‌های مستندی است که با موضوع مواد مخدر، محرومیت و فقر ساخته می‌شود در این محله خانه‌ها به‌قدری کوچک است که از دَر ورودی خانه تا دَر ورودی ساختمان دو گام بیشتر فاصله نیست.

همنشینی با آتش و کوچه‌های خاکی

در افکارم غرق شده‌ام که باز راننده می‌گوید «این خیابان اصلی ملک‌آباد است و به قولی بهترین خیابان» با خود فکر می‌کنم بهترین خیابانش که این باشد وای به حال دیگر خیابان‌ها و کوچه‌پس‌کوچه‌ها، از ماشین پیاده می‌شویم و سر از کوچه و پس‌کوچه‌هایی درمی‌آوریم که هرچند متر، چند نفر کنار آتشی نشسته‌اند، اخم نشسته بر چهره‌هایشان حکایت از نارضایتی عمیق دارد.

روبه‌رویم واقعیتی تلخ است؛ حضور بانوان در میان کارتن خواب‌ها دیگر از مرحله زنگ خطر گذشته است.

گفتگوهایی تلخ و حسرتی که در چشم‌ها موج می‌زند

گروهی که همراهشان آمده‌ام در حال پخش غذای گرم میان کارتن‌خواب‌ها هستند، در انتهای خیابان اصلی بیش از ۵۰ نفر دور آتشی بزرگ نشسته و دست‌هایشان را به‌سوی افرادی که در حال توزیع غذا هستند دراز کرده‌اند توصیف تصاویر منطقه ملک‌آباد خیلی بیشتر ازآن‌چه بنظر می رسد، سخت است.

کنار دیوار «سُرور» با حسرت ایستاده است، از وی می خواهم که اجازه دهد با هم گپ و گفتی داشته باشیم. با بی تفاوتی می گوید حرفی برای گفتن ندارم از من اصرار و از او انکار؛ دست آخر هم می گوید پس از اجرای طرح پاکسازی مناطق آلوده در تهران مجبور شده به اینجا بیاید چون ملک آباد کمی امن تر از دیگر مناطق است.

روایت چهارسال کارتن خوابی آقای مهندس

همه طوری به آدم نگاه می کنند که گویی از کره‌ای دیگر پا به زمین گذاشته ایم، بعضی ها با بغضی فرو خورده نگاه می کنند برخی دیگر بی تفاوت نسبت به همه اتفاقات پیرامون، در این میان یکی از اعضای گروهی که هر هفته به اینجا می آید و برای کارتن خواب‌ها غذای گرم می‌آورد جوانی را به من نشان می‌دهد که نامش عباس است می‌گوید او حرف‌هایی برای گفتن دارد، به سمتش می‌روم.

عباس ۳۳ ساله فوق لیسانس برق از یکی از دانشگاه‌های خوب کشور است از همسرش جدا شده و چهار سالی است که در خیابان زندگی می‌کند، از وی می‌پرسم هزینه مواد را چگونه تامین می‌کند در جواب می‌گوید: با یکی از دوستانم برق کشی ساختمان انجام می‌دهیم.

گهواره‌ای از جنس کارتن

عباس روزانه ۳۵ هزار تومان مواد مصرف می‌کند به عبارتی هر چه کار می‌کند را برای مصرف موادش کنار می‌گذارد، آرام کنار دیوار تکیه داده و به سوالاتم جواب می‌دهد. از وی می‌پرسم کوچکترین عضو این جمع چند سال دارد در عین ناباوری می‌گوید نوزادی ۱۰ روزه است و مادری را نشانم می‌دهد که در گوشه‌ای دیگر در حال خوردن غذای گرم است.

عباس می‌گوید: بزرگترین عضو این جمع پیرمردی ۸۰ ساله بود که چندی پیش بر اثر سرما مُرد.

به سراغ مادر نوزاد ۱۰ روزه می‌روم، خود را زهرا معرفی می‌کند همسرش زندان است مجبور شده به اینجا مهاجرت کند تا برای دیدار همسرش به زندان برود.

فرزند زهرا، ۱۰ روز پیش متولد شده و هنوز شناسنامه ندارد در حال حاضر شرایط کار کردن برایش فراهم نیست به همین دلیل مجبور به زندگی در خانه یکی از دوستان همسرش در ملک آباد شده و هفته‌ای یک شب برای خوردن غذایی گرم به خیابان اصلی می‌آید.

حکایت پیرمرد معتاد و پرتاب سنگ به عکاس

فرزندش دختر کوچک زیبایی است به نام شادی، پدر شادی به دلیل حمل مواد مخدر دستگیر و روانه زندان شده و مادرش نیز ترک دیار کرده و کیلومترها راه آمده تا سرنوشت شادی در ملک آباد استان البرز رقم بخورد.

در یکی از کوچه‌های ملک آباد پیرمردی که بنظر می‌رسد بیش از ۵۰ سال دارد در حال مصرف هروئین است حضور ما نیز خللی در کارش ایجاد نمی‌کند ولی به محضی که متوجه می‌شود عکاس در حال عکاسی است عصبانی می‌شود و تکه سنگی پرت می‌کند، شروع به داد و فریاد می‌کند صدایش واضح نیست یکی از همراهان که وی را می‌شناسد به او اطمینان خاطر می‌دهد که تصویرش شطرنجی منتشر می‌شود، اسمش حمزه است رو به عکاس می‌کند و می‌گوید: این عکس‌ها بدآموزی دارد.

از خوردن یک وعده غذای گرم در هفته تا زندگی ۸ نفر زیر چادر ۲ نفری

حمزه که به گفته خودش ۲۵ سالی است هروئین مصرف می‌کند، از ایلام به اینجا آمده چند وقتی زندانی بوده است و حالا روی برگشتن به میان فامیل را ندارد.

وی می‌گوید: چاره‌ای ندارم دو سالی است در ملک آباد زندگی می‌کنم و هفته‌ای یکبار غذای گرم می‌خورم و در کوچه‌های ملک آباد شب را به روز می‌رسانم.

در ادامه کوچه‌ها را پشت سر می‌گذاریم و با افرادی که مشغول توزیع غذای گرم هستند، به انتهای منطقه ملک آباد می‌رویم اینجا دیگر خبری از خانه نیست کنار دیوار چادری کوچک بنا شده به قدری کوچک که شاید جای دو نفر باشد ولی هشت نفری در آن زندگی می‌کنند.

روایتی از ناکجا آباد

ته مانده‌های سیگار روی زمین ریخته شده است، فضای ناامید کننده‌ای است از برق و آب هم خبری نیست، آقا رحمان و دو پسرش در این چادر زندگی می‌کنند و افراد دیگر نیز از دوستان آنها هستند.

آقا رحمان که دستش را با تکه پارچه کهنه‌ای بسته است، می‌گوید: باید عمل شوم ولی پول ندارم.

آقا رحمان راننده ماشین سنگین بوده و البته سال‌های زیادی است که اعتیاد دارد. همسر و دیگر فرزندانش در کرمانشاه زندگی می‌کنند، خودش سر صحبت را باز می‌کند و می‌گوید: عکسم را بگیرید مشکلی ندارم این چادر و پتوهای زهوار در رفته همه زندگی مرا تشکیل می‌دهد.

پسر آقا رحمان به تازگی از زندان آزاد شده و به دنبال کار می‌گردد کمی عصبانی به نظر می‌رسد و تمایلی به حرف زدن ندارد، آقا رحمان می‌گوید: از وقتی طرح های پاکسازی مناطق آلوده در البرز اجرا شده است به بیابان‌ها پناه آورده‌ایم.

کمی آن طرف تر چادر دیگری کنار دیوار برپا شده است زیر چادر را نگاهی می‌اندازیم، یک خانم جوان در تاریکی زیر چادر نشسته زانوهایش را در بغل گرفته و سرش را روی پاهایش گذاشته است دو خانم دیگر نیز در آنجا حضور دارند یکی از آنها حال خوشی ندارد، فرزانه می‌گوید: همسرش در زندان است و برای تامین موادش به اینجا پناه آورده است.

وجود ۴ زندان در البرز و یک دنیا مشکل

گروهی که غذایی گرم توزیع می‌کنند دلیل ازدیاد کارتن خواب‌ها در منطقه ملک آباد را نزدیکی به زندان قزلحصار می‌دانند چرا که این منطقه در مجاورت شهر چهارباغ از توابع شهرستان ساوجبلاغ قرار گرفته است حمید، یکی از همراهان این سفر شبانگاهی است و اطلاعات زیادی از منطقه دارد.

وی که یکی از فعالان اجتماعی در استان البرز است، می‌گوید: وجود ۴ زندان بزرگ کشور در استان البرز باعث ایجاد مناطقی مانند ملک آباد شده است بسیاری از مردم برای نزدیکی به زندان مجبور به سکونت در خانه‌های کوچک این مناطق می‌شوند.

حمید ادامه می‌دهد: در اخبار خوانده بودم قرار است زندان‌ها و زندانیان از استان البرز منتقل شوند ولی گویا مسئولان موفق به تحقق این مهم نشده‌اند.

به گفته حمید در مناطق نزدیک زندان جرم ساده تر از دیگر مناطق به وقوع می‌پیوندند چرا که فضای باز و بیابانی وجود دارد و کارتن خواب‌ها برای فرار از اجرای طرح پاکسازی به بیابان ها پناه می‌برند.

این فعال اجتماعی می‌گوید: کمتر از دو ماه گذشته خبری مبنی بر دستور ویژه مسئولان ارشد استان البرز برای رسیدگی به وضعیت منطقه ملک آباد در رسانه‌های استان منتشر شد حال این دستور در کدام مرحله به سر می‌برد خدا می‌داند و بس.

حمید می‌گوید: مدتی است به دلیل اجرای طرح‌های پاکسازی تعداد کارتن خواب‌ها کمتر شده و بسیاری ترجیح می‌دهند در حاشیه ملک آباد و در بیابان زندگی کنند.

وی نبود مرکز نگهداری معتادان در استان البرز را یک معضل بزرگ می‌داند و می‌گوید: بسیاری از فعالان اجتماعی در جلساتی که با مسئولان دولتی داشته‌اند به ضرورت احداث یک مرکز نگهداری معتادان در استان اشاره کرده‌اند ولی گویا مسئولان دولتی سرگرم مسائل مهمتری هستند و از این واقعیت غافل مانده‌اند.

وجود افراد با لهجه‌های مختلف در ملک آباد گواهی بر حرف های این فعال اجتماعی است هر کدام از یک شهر و دیار و به امید داشتن زندگی بهتر به اینجا آمده ولی چیزی شبیه سراب در مقابلشان وجود دارد ساعت دو بامداد شده و هنوز در منطقه حضور داریم یکی از کارتن خواب‌ها می‌گوید هوا که روشن شود دیگر اینجا خبری نیست همه می‌روند که اگر بمانند دستگیر می‌شوند.

راهی کرج می‌شویم، از همان خیابان اصلی می‌گذریم آتش‌ها خاموش شده و خبری از شادی، سُرور و زهرا نیست ظروف غذا روی زمین ریخته است. هوا تاریک‌تر از همیشه به نظر می‌رسد، صدای چند سگ سکوت شب را می‌شکند و دیگر هیچ.

بازی شطرنج کاسپاروف با یک آماتور

اصلاً در بازی با او نمیدانستم که آماتور است، برای این با هر حرکت او دنبال نقشه ای که در سر داشت بودم. گاهی بخیال خود نقشه اش را خوانده و حرکت بعدی را پیش بینی میکردم. اما در کمال تعجب حرکت ساده دیگری میدیدم، تمرکز میکردم که شاید نقشه جدیدش را کشف کنم، آنقدر در پی حرکتهای او بودم که مهره های خودم را گم کردم. بعد که مات شدم فهمیدم حرکت های او از سر بی مهارتی بود. بازی را باختم اما درس بزرگی گرفتم. «تمام حرکتها از سر حیله نیست آنقدر فریب دیده ایم و نقشه کشیده ایم که حرکت صادقانه را باور نداریم و مسیر را گم میکنیم..... و می بازیم!!!» بزرگ ترین اشتباهی که ما آدما در رابطه‌هامون می‌کنیم این است که: نیمه می‌شنویم، یک چهارم می‌فهمیم، هیچی فکر نمی‌کنیم، و دوبرابر واکنش نشون می دهیم

کاسپاروف

گو خلق بدانند که من عاشق و مستم    آوازه درستست که من توبه شکستم گر دشمنم ایذا کند و دوست ملامت    من فارغم از هر چه بگویند که هستم ای نفس که مطلوب تو ناموس و ریا بود    از بند تو برخاستم و خوش بنشستم از روی نگارین تو بیزارم اگر من    تا روی تو دیدم به دگر کس نگرستم زین پیش برآمیختمی با همه مردم    تا یار بدیدم در اغیار ببستم ای ساقی از آن پیش که مستم کنی از می    من خود ز نظر در قد و بالای تو مستم شب‌ها گذرد بر من از اندیشه رویت    تا روز نه من خفته نه همسایه ز دستم حیفست سخن گفتن با هر کس از آن لب    دشنام به من ده که درودت بفرستم دیریست که سعدی به دل از عشق تو می‌گفت    این بت نه عجب باشد اگر من بپرستم بند همه غم‌های جهان بر دل من بود    دربند تو افتادم و از جمله برستم